Tapınma Nedir ve Ne Değilidir? - Tanrı'ya Tapınma

[00:00:00] Speaker A: Hristiyanlık Podcast'ine hoş geldiniz. Bugünkü serimizin başlığı Tapınma. Videolarımıza Tiranus YouTube kanalı üzerinden ulaşabilirsiniz. Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Hazırsanız başlayalım. [00:00:18] Speaker B: Merhaba arkadaşlar. Ben Mikail Bayyiğit. Bu serimizde tapınma hakkında konuşacağız. Bugünkü konumuz tapınma nedir? Tapınma teriminin özgün gürekçesi proskineo. Bu sözcük İncil'de 59 kere geçiyor. Temel anlamı el öpmek için yaklaşmaktır. Hem dışsal eğilme eylemini hem de içsel saygı ve alçakgönüllülük tavrını yansıtır. Bu terim yerin göğün yaratıcısı Tanrı'ya yaklaşırken tapınmanın nasıl olması gerektiğine ilişkin bize güzel bir tablo sunar. Tapınma, dindar insanların sadece pazar günü yaptıkları şey midir? Tapınma, sizi ezgi söylemeye yönlendiren içsel bir duygu mudur? Tapınma, duygusal rahatsızlıkları olan Hristiyanlara yönelik bir etkinlik midir? Kilisedeki toplantının vaaza kadar süren bir kısmı mıdır? En kaliteli koroların söylediği ezgileri mi dinlemektir? Tapınmada enstrüman olarak piyano veya gitar yeterli mi? Yoksa bateri, elektrogitar, flüt ve keman gibi diğer enstrümanlar da kullanılabilir mi? Tanrıya karşı sevgimizin gerçek niteliği ve derinliği tapınmamızın niteliğinde ve derinliğinde görülür. Bir kişiye değer verdiğimizde sevgimizi gösterecek şeyler yaparız. Şükran duygularımızı ve hayranlığımızı sözcüklere dökeriz. Armanlar veririz. Pratik şekillerde ilgimizi gösteririz. Hristiyanlıktaki tapınma da işte böyledir. Tanrı'ya olan sevgimizden ötürü ona çeşitli şekillerde tapınırız. Tapınmanın özü yalnızca yeteneklerimizi veya mallarımızı değil, kendimizi tamamen Tanrı'ya vermektir. İlahiler söyleriz, dualar ederiz, Tanrı'nın kelamıyla yani kutsal kitapla kendimizi besleriz, O'nun adıyla iyi işler yapmaya çalışıp O'nu yüceltiriz. Yani tapınma Tanrı'ya yöneliktir. O bizim yaratıcımızdır. Yarattıklarından tapınma beklemeye hem hakkı vardır hem de bundan büyük bir zevk alır. Ona bu zevki sunarken bizler de hayatımızın en zengin ve en doyurucu deneyimini yaşamaya başlarız. Tanrı bize hiç zevk vermese de kendisine tapınmamızı isteyebilirdi. Ancak kendi görkemli gerçeğinden ötürü bu verme ilişkisinin iki yönlü olmasını arzular. Tapınma biçimimiz elbette büyük önem taşır. Ancak en büyük düşüncemiz tapındığımız tanrıyı yüceltmek, hoşnut etmek olmalıdır. Tanrıyı hoşnut edebileceğimiz düşünmek birçok kişi için yeni bir gerçektir. Her kim olursa olsun kişinin evrenin yaratıcısını hoşnut edebileceğini düşünmesi en şaşırtıcı gizemlerden biridir. Çoğumuz bu gerçekten kaçınarak kendi önemsizliğimizden yakınırız. Koskoca evrenin sahibi ve egemeni olan Tanrı'nın bizim küçük küçük sunumlarımızdan hoşnut olabileceğine inanmayız. İşte bu iblisin dev bir yalanıdır. Tanrı çocuklarından gelen en ufak şeyleri bile fazlasıyla değerli görür. İsa Mesih'in müjdesinin temellerinden biri de işte budur. Tanrı'nın niyeti bizi yalnızca cehennemden ve yargıdan kurtarmak değil, ruhta yeni doğuş aracılığıyla bizi kendi ailesine katmak, oğulları ve kızları olarak kendisiyle içten ve kişisel bir yakınlığa kavuşturmaktır. Tanrı bütün yaratılış tarafından övülmeye de tapınmaya da tümüyle layıktır. Övgümüz ve tapınmamız övülene, Yani Tanrı'ya yaraşma çabası göstermelidir. Çaba göstermelidir. Çünkü sonsuz ve sınırsız sayıda olan övgüler bile Tanrı'nın kişiliğine ve yüceliğine yaraşacak ölçüye asla ulaşamayacaktır. Ancak yürekten taşarak ortaya çıkıveren o canlı övgü gök ve yeryüzünü sarsacak yeni yaratılışın uçlarında yankılar yapacaktır. Tapınma hakkında çok derin ve düşünülmesi gereken çok önemli bir söz biliyorum. Gerçek tapınma adımını kiliseden dışarı atmanla başlar. Bu cümleyi ilk duyduğumda bir anlam verememiştim ama biraz düşündüğümde evet kesinlikle öyle. Kilisede, gençlik gruplarında veya etkinliklerde toplulukla birlikte ilahiler söylemek, ellerimizi kaldırıp bağıra bağıra dualar etmek ve hatta Onlarla birlikte Tanrı'nın önünde gözyaşı dökmek gayet doğaldır. Ama bunu adımımızı kiliseden dışarı attıktan sonra Tanrı'yla baş başa kaldığımızda yapmak. İşte bunun önemi bambaşkadır. Çünkü Tanrı kilise dışında da kendisiyle birebir vakit geçirmemizi, iç odamıza çekilip kendisiyle konuşmamızı, yüklerimizi ona bırakmamızı, ezgiler söylememizi ve onunla sımsıkı bir ilişkiye sahip olmamızı ister. Bu, Tanrı'yla olan ruhsal ilişkimiz ve geleceğimiz için çok büyük bir yatırımdır. Bir gün onunla yüz yüze geldiğimizde, ''Aferin evladım. Bu zorlu yarışı başarıyla koştun. Adımı yücelttin ve yarışı bitirdin. Gel ve şimdi sana vaat ettiğim yaşam tacını al.'' sözünü almak. İşte bu geçici ve zorlu dünyada yaşadığımız her şey buna değer. Evet arkadaşlar, bugünkü bölümün sonuna geldik. Kanalımıza abone olmayı ve bildirimleri açmayı unutmayın. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. Esen kalın. [00:05:31] Speaker A: Dinlediğiniz için teşekkür ederiz. Bir sonraki podcastımızdan haberdar olmak için takip etmeyi unutmayın. Görüşmek üzere.